Vertrouwen als besluit of als conclusie?

Het thema vertrouwen komt in veel vormen terug in relatietherapie. Koppels worstelen met gebruik van de mobiel (wat zit je er veel op? Met wie app je, wat stuur je?), met verdachte geuren, bezoeken, afspraken…de deur naar buiten staat vaak op een kier en een kier wordt al gauw een opening naar een ander. De eerste neiging van de partner die het niet vertrouwt is, de detective gaan spelen. In feite ga je als detective uit contact en van een afstandje kijken, op onderzoek. Agenda, kilometerstand, binnenzakken, wasmand, alles kan worden doorzocht op verdachte sporen. Al speurend groeit de tweede neiging: wantrouwen. En al groeiend komt er een heuse crisis in de relatie in zicht. Wat kan helpen is om de eerste neiging en de eerste emoties die opkomen even te parkeren en het gesprek met je partner juist vanuit een niet-actieve detectiverol aan te gaan. Wees juist open en vraag naar de betekenis van het gedrag. Is de relatie wel compleet, mist er iets en wat dan? Vertrouwen vanuit het besluit de ander te vertrouwen geeft die ander daarbij meer openheid en rust, dan vertrouwen te zien als een conclusie. Dat laatste, vertrouwen als conclusie van gedrag, is namelijk meer een afspiegeling van je eigen ervaringen in het verleden. Je wilt niet dat jou weer gaat overkomen wat je al eerder is overkomen en zo maak je onbewust een lijstje van verdacht gedrag. Het verleden ligt echter achter je en projectie daarvan op je huidige partner gaat je niet helpen. Openheid, het besluit nemen dat de ander te vertrouwen is en elke keer weer het gesprek aangaan geeft jou zelf de kans om in het heden te blijven en je partner de kans om aangesloten te blijven. En als dan op een gegeven moment echt blijkt dat er iets mis is, dan kijk je met elkaar wat je kunt, wilt, voelt etc. Leef dus nu en niet ’toen’ en nodig elkaar uit tot openheid. Blijf in contact!

Deel bericht op: